FILM TALK

Η ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ Ζ

The Lost City of Z greek poster

The lost city of Z
Περιπέτεια – 140’ – ΗΠΑ
Σκηνοθεσία: Τζέιμς Γκρέι
Παίζουν: Τσάρλι Χάναμ, Ρόμπερτ Πάτινσον, Σιένα Μίλερ, Τομ Χόλαντ

Η ανακάλυψη ενός άγνωστου πολιτισμού στη ζούγκλα του Αμαζονίου γίνεται ψύχωση για έναν Βρετανό αξιωματικό, στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1906, ο ταγματάρχης Πέρσι Φόσετ (υπαρκτό πρόσωπο) αποστέλλεται από τη Γεωγραφική Υπηρεσία στα σύνορα Βραζιλίας και Βολιβίας με σκοπό την χαρτογράφηση μιας απάτητης έως τότε περιοχής. Τα πολυκαιρισμένα κεραμικά θραύσματα που βρίσκει σε μέρη που κατοικούνται από πρωτόγονες φυλές τον πείθουν για την ύπαρξη μιας χαμένης πόλης. Είναι ίσως το μυθικό Ελντοράντο των Ισπανών κονκισταδόρων. (Άμεση αναφορά στο «Αγκίρε» του Βέρνερ Χέρτσογκ η σκηνή όπου οι επιβάτες ενός πλοιαρίου δέχονται τα βέλη αόρατων εχθρών)
Τολμηρός οραματιστής ο Φόσετ, όπως οι περισσότεροι εξερευνητές που χάραξαν τις προσωπικές τους επικίνδυνες πορείες, ανεξάρτητα από τα αποικιοκρατικά συμφέροντα τα οποία υπηρετούσαν. Η ταινία (βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και στο βιβλίο του Ντέιβιντ Γκραν «The Lost City of Z: A Tale of Deadly Obsession in the Amazon») καλύπτει μια εικοσαετία από τη δράση του Φόσετ, που στη διάρκειά της οργάνωσε πολλές αποστολές στον τόπο του ονείρου του.
Ο Τζέιμς Γκρέι (ο χαρισματικός σκηνοθέτης των «Μικρή Οδησσός», «Σε επικίνδυνη τροχιά» και «Η νύχτα μας ανήκει») εγκαταλείπει το φιλμ νουάρ και ακολουθεί την κλασική επική παράδοση μεγάλων παραμυθάδων, όπως ο Ντέιβιντ Λιν. Μου ήρθε αναπόφευκτα στο νου το «Λόρενς της Αραβίας», που προχωρά πολύ πιο πέρα από την απλή αναπαράσταση της ιστορίας, ψυχογραφώντας σε βάθος τον βιογραφούμενο ήρωα. Ο Φόσετ θυσιάζει την προσωπική του ζωή (προκαλώντας ψυχολογικά προβλήματα στη γυναίκα του και τα παιδιά του), ενώ παράλληλα παραδίδεται στη θανάσιμη γοητεία της απόλυτης περιπέτειας και φθάνει να ταυτίζεται με τους ιθαγενείς, αυτούς τους «αγρίους» κατά τους συμπατριώτες του, υποκλινόμενος στη σοφία τους.

Αυθεντικό το φυσικό ντεκόρ (οι σκηνές των εξερευνήσεων γυρίστηκαν στην κολομβιανή ζούγκλα) και πλούσια αξιοποιημένο από τον διευθυντή φωτογραφίας και τους εικονολήπτες. Δημιουργεί στον θεατή μια ισχυρή ψευδαίσθηση συμμετοχής στις αποστολές αλλά και ένα δέος απέναντι στη φύση, καθώς η ζούγκλα μεταβάλλεται σε σιωπηλό και μεγαλοπρεπέστατο πρωταγωνιστή, όπως ακριβώς οι αμμόλοφοι στο «Λόρενς στης Αραβίας».

Ο Τσάρλι Χάναμ (που τον είδαμε πρόσφατα στο «Βασιλιάς Αρθούρος, ο θρύλος του σπαθιού») ενσαρκώνει με υποκριτική άνεση τον Πέρσι της Αμαζονίας. Συναρπαστική κινηματογραφική εμπειρία, αν και σε κάποια σημεία η αφήγηση κάνει «κοιλιές», λόγω μεγάλης διάρκειας. Τα 140 λεπτά φιλμικού χρόνου θα ήταν εξαντλητικά για τον θεατή, αν το γενικό πρόσταγμα είχε ένας σκηνοθέτης λιγότερο ικανός από τον (και σεναριογράφο) Γκρέι που περιγράφει με τελετουργικούς ρυθμούς τη μύηση του Φόσετ σε ένα σκοτεινό κόσμο και τον αγώνα του να τον φωτίσει.

Σχετικά με τον αρθρογράφο

ΧΡΥΣΟΒΙΤΣΑΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΧΡΥΣΟΒΙΤΣΑΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Ο Γιώργος Χρυσοβιτσάνος γεννήθηκε το 1947.
Έχει σπουδάσει Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κινηματογράφο στο International London Film School.
Έχει εργαστεί ως σεναριογράφος, ρεπόρτερ, κριτικός κινηματογράφου αλλά και σκηνοθέτης.